شروع
من تویه فردا مردم وابستگیه ترس***که همه روزا داره منو میکنه زردوخم
احساسه نفسم سخته تو این غروبه سرد***من منجمد شدمو روزا منو عوض کرد
تو خیابونایه خالی پر از آدم مجازی ***مگه میشه تو این تنهایی خودتو نبازی
وقتی از کنارت رد میشن سایه میدن نشون***انگارپاهامو دستام در میرن کشون کشون
به سمته چیزی که آرزوته ببینیش***یه گله زندگیتم تویه تاریکی میچینیش
کسی که ترد میشه از وقتی چشاش میشه باز**تا وقتی سره یه رنگی سر جاش میشه دراز
آرزوی مرگ داشت همیشه تو سینه ی خستش**که تنها تکیه گاش همیشه بود دره بستش
بعد منو ماییم تو خودمون مخایمو بس***به علته بزرگیه اتق فقط داریم نفس
پس بذار نا امید بشیم که نفس میشه تموم***بهاره مجازیمونم بزودی میشه خزون
